Linka.be

N.a.v. de steekpartij in Gent op 18/03, stelt hoofdcommissaris Steven De Smet zich de vraag of politiemensen dienen ingezet te worden bij collocaties. Hij stelt dat politiemensen geen dokters of psychiaters zijn en derhalve niet geschikt om dit soort interventies te doen.

Nu stel ik mij de vraag of we deze taak dan kunnen overlaten aan verplegend personeel?

Is het niet in eerste instantie de taak van de politie om te waken over onze veiligheid?
Gedwongen opname is toch een maatregel die wordt genomen als iemand gedrag stelt dat een bedreiging vormt voor de veiligheid van zichzelf en/of voor zijn/haar omgeving en die uitvoerbaar wordt na een positieve beslissing van de vrederechter.

Kan de politie de handen af houden van mensen met psychiatrische stoornissen?

Stel: het gedrag van mijn buurman met psychiatrische problemen vormt een bedreiging voor zijn omgeving. Op een avond gaat hij helemaal door het lint. Is de politie dan niet de aangewezen instantie om een beroep op te doen?
Wie moet ik anders bellen?
Het drama kon zich net zo goed afspelen n.a.v. hierboven vermelde situatie.

Misschien is het zinvol als er iemand met scholing terzake aanwezig is als iemand opgehaald wordt voor collocatie. Maar naar mijn mening blijft de politie in eerste instantie bevoegd als het gaat om veiligheidsbedreigende situaties. De enige relevante vraag terzake is volgens mij: wordt zo’n situatie niet beter aangepakt zonder uniform. Omdat dat misschien de spreekwoordelijke rode lap kan zijn.

Dat dat een risico inhoudt voor de veiligheid van politiemensen, dat klopt. Maar is dat geen risico dat inherent is aan de job?

Binnenkort gaan velen onder ons niet meer naar een postkantoor voor het afhalen van pakjes, aangetekende zendingen en gerechtsbrieven maar wel naar het postpunt in hun buurt.

In ons geval is dat een boekenwinkel.

Ik maak mij toch de bedenking dat dit privacygewijs een stap achteruit is.  Want laat ons wel wezen: niet iedereen neemt het even nauw met privacybepalingen.  Discretie is zelfs een eigenschap die ik steeds vaker zie verworpen worden.

Het is een open deur als ik zeg dat uitbaters van buurtwinkels (kappers, slagers, boekenwinkels, bakkers, …) vaak goed op de hoogte zijn van het reilen en zeilen in de buurt. Ik maak meermaals mee dat ik tijdens het boodschappen doen direct of indirect op de hoogte geraak van de laatste nieuwtjes van deze of gene buurtbewoner.  En ook al is er meestal geen sprake van kwader trouw – dit is eerder een gevolg van het typische karakter van een kleinschalige winkel waar klantenbinding en persoonlijk contact met de klanten belangrijk is – toch hoor ik dat allemaal liever niet.  En ik hoop in stilte dat er geen vermeende nieuwtjes over mij verteld worden.

Nu vraag ik mij af of het postpuntgebeuren deze nieuwtjesmolen niet zal aanzwengelen?

Aangetekende zendingen en gerechtsbrieven vormen immers, vooral ongeopend, een bron van speculatie.

En dan mag ik nog wel blij zijn dat ik geen concurrent van de betreffende zelfstandige ben die het postpunt zal bemannen.  Of dat ik geen dermate slechte verstandhouding heb met hem/haar dat het ophalen van post leidt tot frustraties alom omwille van het verplichte contact.

Qua bereikbaarheid wordt er misschien tegemoet gekomen aan de verwachtingen van de burger, maar aan privacy moeten we hier wel een stuk inboeten. 

Vooraleer mijn zelfstandige medemens in de pen kruipt nog even dit: ik beweer niet dat kleine zelfstandigen per definitie roddelaars zijn. Verre van. Maar er zijn er wel. En bovendien vind ik dat mijn post alleen in mijn brievenbus hoort of in een kantoor waar er privacy wordt gegarandeerd. En dat is niet het geval bij de boekenwinkel achter de toonbank!

Zaterdagavond, in de zetel met een dekentje, helemaal klaar voor ontspanning met hoofdletter (nodig na een nachtje stevig uit op vrijdag) stond voor mij gelijk aan een aflevering van de 5-delige BBC-reeks Criminal justice.

Ontspanning moest echter al gauw plaats maken voor ontgoocheling. Ook met hoofdletter. Onbegrip zelfs.

Naar aanleiding van het drama in Dendermonde achtte de VRT het niet opportuun om een showprogramma uit te zenden op vrijdagavond en daarom kon ik op zaterdagavond kijken naar een aflevering van het fantastische Steracteur Sterartiest in plaats van het veronderstelde Criminal Justice.

Dergelijke wijzigingen in programmatie zijn niet ingecalculeerd in de werking van digitale televisie dus mijn digibox nam nietsvermoedend deze show op.

Ja dames en heren aan de VRT-programmatie-keuze-top, dat was een ingreep die kon tellen!

Ik wil jullie van harte bedanken om in mijn plaats te beslissen dat het ongepast was om op vrijdagavond naar een showprogramma te kijken. (Niet dat ik dat van plan was. Meer nog: ik heb me wel zeer onwelvoeglijk gedragen: ik ben naar een feest gegaan!)
Steracteur sterartiest kijken op zaterdagavond was veel meer gepast dan op vrijdagavond. Dat leunde veel meer aan bij het  gevoel van shock waarin ons land zich bevond.  Het heeft bovendien wellicht ook veel bijgedragen tot het gevoel van steun op deze momenten van (rouw)verwerking van de nabestaanden.

Zelf moeder zijnde kan ik me ten volle indenken wat de impact is van het drama voor alle betrokken partijen. Je moet al een onmens zijn om geen gevoelens van verontwaardiging, verbijstering, afkeer, woede, onmacht en/of iets uit die regionen te voelen bij dit verhaal.

Waar ik geen begrip kan voor opbrengen zijn dit soort acties.
Rouwregisters en stille optochten met witte ballonnen zijn niet aan mij besteed maar tot daar aan toe.
Steracteur sterartiest een dag later uitzenden gaat mijn pet te boven.

Nooit zullen dit soort van uitwassen uit de wereld geholpen kunnen worden. Ik denk dat we onze kinderen enkel in de mate van het mogelijke kunnen wapenen dmv voorlichting, basistechnieken zelfverdediging, … Ik heb er geen idee van wat we eventueel kunnen doen maar elke vorm van preventie is beter dan losse flodders in de vorm van steunbetuiging aan de nabestaanden onder deze vorm.

Bon.

Terzijde toch ook vermelden dat ik – alweer – verstomd stond van de format Steracteur sterartiest. Als de kijkcijferanalyses kloppen, dan wordt dit wekelijks bekeken door meer dan 900.000 mensen. (Ik ga overigens eens opzoeken hoe dat werkt zo’n kijkcijferanalyse want ik snap voor geen meter hoe dit werkt. Dus voor wat het waard is, ga ik er nu even van uit dat de extrapolaties kloppen en dat de cijfers correct zijn).

Wie zit er te wachten op een acteur of actrice die naast zijn of haar vermeende acteertalenten een stapje hoger op de BV-ladder wil geraken door ook wat te zingen? Bijna 1 miljoen mensen!
Of is het gegeven dat je hier moet voor stemmen de trekpleister?
Yes, wij kunnen bepalen wie een liedje komt zingen en wie niet. Halleluja! Leve de sms-wedstrijden.

Raar gegeven.

Ik stel voor dat de programmatie bij een volgende drama (hopelijk nooit maar we moeten reëel blijven) gewoon doorgaat en gesteld dat er dan zo’n kijkcijferkanon gepland is waar inkomsten mee gegenereerd worden, schenk die inkomsten dan aan een of andere organisatie die iets zinvols kan doen hiermee.
Op die manier is het medeleven van de publieke omroep geuit en is er ook een tasbaar en zinvol gebaar gemaakt voor de nabestaanden.

Op een ongepast moment gaat de telefoon. Dat gebeurt wel vaker maar de beller kan niet weten of een moment al dan niet gepast is, dus no hard feelings.

Een dame meldt dat ze naar aanleiding van een e-mail contact opneemt. Denk denk, wie heeft er gemaild? Ben ik iets of iemand vergeten? Moment van verwarring: wie is dit aan de andere kant van de lijn??

Ze stelt zichzelf voor als medewerkster van Partena Ziekenfonds en er volgt een uitleg over de gestuurde mail.

Ik heb op dat moment allerminst zin in een verkoopster van een dienst die ik op dat moment niet wil dus ik hou het beleefd en zeg: “Mevrouw, wij zijn niet aangesloten bij uw fonds en wij hebben geen interesse om dat op dit moment te wijzigen”.

“Jamaar ik weet dat jullie niet zijn aangesloten. Maar jullie hebben toch kinderen? Ik wil een adviseur bij u langs laten komen om alles eens duidelijk uit te leggen.”

Ik heb op dat moment geen zin in een verkoopster aan de telefoon maar ik heb nog veel minder zin in een face to face gesprek met een verkoper van iets wat ik niet wil. Ik vind mijn tijd te kostbaar om op te offeren aan een beleefdheidsgesprek waarvan ik het eindresultaat al van bij het begin ken.
Dus ik zeg nogmaals dat ik geen interesse heb.

De telefoon dichtleggen zonder meer is niet echt fatsoenlijk dus ik zeg nog drie (3 ! DRIE !!) keer dat ik geen interesse heb. Noch in aansluiting bij hun ziekenfonds, noch in een adviseur die langskomt.

De boodschap wil niet doordringen en aan de andere kant van de lijn worden alle technieken uit de assertiviteitscursus van de opleiding bovengehaald dus ik zeg met een kordaatheid waarvan ik toch meen te denken dat ze het nu zal begrijpen: “Mevrouw, wij hebben ervoor gekozen om niet bij een ziekenfonds aan te sluiten en wij regelen onze zaken via de HZIV. Wij zijn daar tot op heden zeer tevreden over en wensen echt geen aansluiting bij een ander ziekenfonds. Dank u!”

Krijg ik te horen: “Ah zo. Uw kinderen zullen nooit een bril of een beugel oid. nodig hebben. Neen.”

Deze opmerking was voor mij een brug te ver dus ik antwoord:” Mevrouw, uw agressieve manier van ledenwerving is voor mij voldoende om net niet voor uw diensten te kiezen!”

Slot van de dame in kwestie: “Ach mevrouw toch. Ik heb toch niets schokkends voorgesteld? U bent wel erg snel geshockeerd. Er zal alleen een adviseur langskomen bij u.”

Ik wil GEEN adviseur mens!!!

Dit soort van opdringerigheid zonder fatsoen vind ik dermate storend dat ik echt nooit iets van een dergelijke firma wil kopen en dat ook nooit doe, hoe fantastisch hun produkt of dienst dan ook mag zijn.

Let op: het kan nog erger. Toevallig ook uit dezelfde sector.

Mijn partner was sinds jaar en dag aangesloten bij de Socialistische Mutualiteiten. Ik sinds jaar en dag bij de HZIV. En op een dag vond ik dat het tijd was om dat samen te gooien en met de hele mikmak te verhuizen naar de HZIV.

Enige tijd later staat er op een goede dag iemand aan onze deur met de melding: “U bent van plan om de Socialistische Mutualiteiten te verlaten!”
Heu?
“Ik wil u toch vragen om daar goed over na te denken want enz enz.”
Dit was absoluut een van de slechtste beslissingen van ons leven en daar zouden we wel heel erg veel spijt van krijgen.

Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad om de vrouw in kwestie weg te krijgen zonder agressieve neigingen.

Achteraf beschouwd vond ik dat toch wel erg ver gaan.

De voorbeelden in deze sfeer zijn legio. Verzekeringsmakelaars zijn ook sterk in dit soort van situaties.

Ik kan me voorstellen dat dat werkt bij een aantal mensen. Maar ik kan er niet in komen dat dat het ledenaantal dusdanig kan opdrijven.

Het zijn geen evidente tijden voor zelfstandigen en klantenwerving en -binding is heel belangrijk. (Wij zijn ook zelfstandig dus ik kan echt wel de achterliggende motivatie volgen.) Maar dit zal mij toch nooit zover drijven dat ik een fatsoenlijke benadering van klanten verlies. (behalve als ze zelf grof doen. Dan krijgen ze hetzelfde terug. Want bij ons is klant koning maar wij zijn keizer. maar daar volgt ooit wel nog eens een post rond).

Als afsluiter nog een voorbeeld van hoe ik het dus nooit zal aanpakken:

Ik had een bankrekening bij Dexia. Toen wij verhuisden en ik naar het dichtstbijzijnde Dexiakantoor ging om geld af te halen (of om een andere verrichting te doen, dat doet er nu niet toe), kreeg ik te horen dat ik voor dat soort verrichtingen als zelfstandige in het kantoor moest zijn waar ik de rekening had geopend.
Dat was geheel niet praktisch gezien het feit dat we verhuisd waren.

Dus ik vraag om die rekening te transfereren wat geen probleem is.

Twee dagen later krijg ik een medewerker aan de lijn van het kantoor waar ik de rekening opende met de vraag: “of ik wel wist dat zij nu niets, nul komma nul meer aan mij zouden verdienen ?! En dat dat nogal een manier van handelen was na zoveel inspanningen van hun kant om mijn dossier op te maken…”

Perplex stond ik van die melding.

Exit Dexia en … en … en …

Korte tijd geleden dacht ik: ik wil een blog opzetten.  Die ingeving was grotendeels gebaseerd op een gemakkelijke oplossing om bij tijd en wijle mijn ei kwijt te raken.

Ik ben nl. een type dat overal een mening over heeft en – hoe irritant sommigen dat ook vinden -  ik wil die mening ook graag kwijt.  Ik hoef er niet noodzakelijk feedback op te krijgen. Gewoon kwijt zijn is voldoende. Weg met die mening in mijn hoofd. Plaats voor andere.

Af en toe ventileer ik een mening via een lezersbrief of een blog. Maar dat is zo beperkt. Het aantal karakters dat je kan ingeven is te laag of de gepubliceerde stukken van je brief zijn vaak te kort.  En plus kost dat wel wat tijd en moeite en het resultaat is een bergje versnipperde reacties.

Daarom: een blog. 

Ik zie het ook als een virtueel alternatief voor een dagboek. 
Nu ben ik nooit een dagboekmens geweest (behoudens de fase waarin ik een boek te vriend had dat ik dan aanschreef met ‘Liefste Dagboek’ maar de basisschoolfase laat ik hier buiten beschouwing). 
Want ik vind het wel handig om links en ideeën te verzamelen die ik later dan eens kan teruglezen.
Ik ben benieuwd of ik over pakweg 5 jaar nog op dezelfde manier tegen dingen aankijk.

Daarom dus ook een blog.

Nu las ik hier een wel zeer drastische categorisatie van bloggers. Volgens de auteurs zijn er nl. 2 tendensen in bloggedrag: het existentiële inferioriteitsprobleem en het realiteitsaversief escapisme.
Hallo.

Ik ben zelf studente geweest dus ik begrijp dat er voor een paper al wel eens vermeend innovatief uit de hoek gekomen wordt en liefst theoretisch gekaderd en in klinkende terminologieën vervat.
Beweren dat je omwille van een of ander – sociaal – minderwaardigheidsprobleem begint te bloggen of dat je de fysieke werkelijkheid dusdanig frustrerend vindt dat je een blog nodig hebt als publieke beerput omdat je IRL niet adequaat kunt reageren …. Sorry beste auteurs maar dat is voor mij wel een brug te ver.

De arrogantie waarmee ze poneren dat eigenlijk alleen “wetenschappelijk verantwoorde” artikels de wereld in gestuurd kunnen worden en dat je blogposts de dagdagelijkse banaliteit moeten overstijgen is wel stuitend.
Het voorbeeld dat ze aanhalen als geraadpleegde bron illustreert uiteraard perfect de theorie: een thuiswerkende mama beschrijft hier haar dagelijkse beslommeringen. Het kan niet banaler zijn.
Nu vraag ik de auteurs: stoort dit? Bezoedelt het jullie intellectueel zuivere ether?

Laat me zeggen dat ik een gelijkaardige gedachtengang ontwikkel als ik de TV aan zet. Maar zie hier de oplossing: ik zet het toestel niet aan! Haha. Hoe efficiënt.
Als trouwe digitale kijker programmeer ik het kastje dusdanig dat ik enkel zaken te zien krijg die ik wil.
Ze hebben het misschien niet door, maar dat kan dus ook met internetgebruik.
Soit. Ik hoop voor hen dat hun ouders geen seniorencursus internetgebruik volgen en razend enthousiast een blog opzetten over hun breitechniek en duivenmelkerij.

In hun optiek mogen er dan eigenlijk ook alleen nog “interessante” boeken gepubliceerd worden en mogen er alleen nog meerwaardeprogramma’s uitgezonden worden. Over een bekrompen referentiekader gesproken.

De twist is: ik doe nu wel wat zij beweren nl. een in hun ogen irrelevante repliek schrijven. Het plebs reageert. O schande.

Maar sta me toe te zeggen: ik voel me allerminst een sociale dombo. Integendeel: ik durf zonder veel pretentie te stellen dat ik sociaal zelfs behoorlijk intelligent ben. Dus ik scoor onder nul op hun profiel.
Klets, ik voldoe nu weer aan hun theorie: ik pretendeer in hun ogen wellicht intellectuele superioriteit.
Ik schreeuw om aandacht. Ik wil virtueel gehoord worden.
Ahum.

Terug naar de kern.

Ik wou dus een blog. Maar ik vind het best moeilijk. Er heerst ahw een bijna voelbare druk: ik moet iets posten! Oei, al zoveel dagen niets gepost.

Anderzijds wil ik alleen die dingen delen die toch vrij algemeen zijn: gevoelens zijn van mezelf, weirde kronkels al helemaal, fantasieën nog veel meer. Dat dus niet.
Posts over mijn werk vind ik moeilijk. Hoewel ik daar beslist veel over te vertellen heb en ik in mijn ogen ook heel wat zinvolle dingen kan aanbrengen, vind ik het toch not done om anoniem analyses de wereld in te sturen hierover.
Dat dus ook niet.
Het dagboekgehalte neemt al flink af.

En de hamvraag: “waarom?” is toch soms ook onduidelijk.
Zoals hierboven gezegd: als databank voor mezelf.
Maar dat hoeft dan toch niet publiek toegankelijk te zijn?

Zou ik dan toch een klankbord zoeken?
Ik zal er nog eens over slapen