Linka.be

Rederijkerskamer MaMaThé vzw (ik zou een link opnemen maar die vind ik niet) bracht een stuk voor kinderen vanaf 6 jaar, genaamd: “Mama, help, ze wil ridder worden”.

Het was een aparte ervaring om een cola te drinken met Studio 100 muziek op de achtergrond in een Steinerschool (Kasteellaan) maar dit terzijde.

Samengevat brachten ze het verhaal van een boze stiefmoeder die haar stiefdochter Jeanne op de gelijknamige manier behandelt. Jeanne wil ridder worden en veracht alles wat meisjesachtig, roze en feeëriek is (verpersoonlijkt door haar domme stiefzus). Het ontbreekt Jeanne aan voldoende moed om haar missie tot een goed einde te brengen maar ze slaagt er uiteindelijk in met behulp van haar denkbeeldige vriendje Mushi.

Het stuk werd gebracht met live gespeelde muzikale begeleiding, wat een grote meerwaarde was. Het was een stuk dat door de vele gezongen stukken bijna onder de noemer musical kan gezet worden maar het bleef verteerbaar en gespaard van teveel stroperigheid.

De sterkte lag in het feit dat het stuk vanuit de belevingswereld van 8 à 11-jarigen werd geschreven. Onze dochter vond het geweldig goed vanwege voldoende indrukwekkend en zeer bevattelijk.

Ik vond het geen slechte productie maar ik miste diepgang. Het was een stuk voor kinderen zonder meer. Terwijl dat “meer” er weldegelijk kan zijn (Ik zag bijvoorbeeld in februari van dit jaar “Nimmermeer”, een co-productie van De Maan en Abattoir Fermé, een voorstelling voor kinderen vanaf 8 jaar maar dat maakte op mij zo’n indruk dat ik het absoluut opnieuw zou gaan bekijken mocht die kans zich voordoen).

Voor het NTG gebouw bracht Teater Exces een licht herwerkte versie van ‘Eminance Grises La Totale’.

(bron foto)

Decadentie en waanzin in beeld aan de hand van deze 4 tot leven gekomen historische figuren. Indrukwekkend (maar niet voor kinderen.)

Traditie 4: de kermis op de Vrijdagsmarkt. Moet helaas elk jaar want anders is het niet helemaal rond. Ik blijf dat overbodig vinden en niet in overeenstemming met datgene waar de Gentse Feesten voor mij voor staan.
Platte commercie en boerenplezier krijgen in de avonduren al gestalte in de vorm van een ‘Duvelschip’ en overdag kunnen de euro’s uit de zakjes van de kleine medemens (of hun ouders) rollen op de kermis.
Een volledig plein dat niet kan benut worden voor theater of andere concepten. Jammer.
Wat er voor kinderen voorzien wordt in het Albert I park aan de Zuid, is voor mij in hetzelfde bedje ziek. Schreeuwerige springkastelen voor de kids en de ouders kunnen intussen gezellig keuvelen aan een tafeltje, met op de achtergrond een mateloos irritante show van een wel zeer laag niveau. Ik heb niets tegen springkastelen en kinderen vinden dat heel leuk. Maar het kader, de entourage, de sfeer, … afvoeren graag!
Ik las ook dat Nickelodon er zijn tenten opslaat. Kunnen we nog veel verder van de spirit van de feesten afdwalen??
Op bijna 10-jarige leeftijd vindt dochterlief dit sop ook niet meer de kolen waard dus driewerf hoera hebben we dit gebeuren kunnen schrappen dit jaar!

In de plantentuin werd een workshop georganiseerd voor kinderen van 6-12 jaar. Bij wijze van rustpunt, wij daarheen. Hoewel onze dochter al een complete compositie in het hoofd had van een bloemstuk, bleek de creativiteit iets ingeperkt te worden door een opgelegd thema nl. maak een vogel uit plantenmateriaal (allen volgens hetzelfde stramien) maar de eindbalans was positief. Tot rust zijn ze gekomen en wij zijn een imposant knutselwerk rijker.

De hoogste verwachtingen had ik van de nieuwste productie van Studio Orka, genaamd ‘Berninna‘.

(bron foto)

Studio Orka slaagt er steevast in om een voorstelling te brengen die bij volwassenen even hard blijft nazinderen als bij de kinderen. Dit is absoluut een voorbeeld van een gezelschap dat erin slaagt om Meer te brengen dan enkel theater voor kinderen.

Onze verwachtingen werden absoluut ingelost. Opnieuw een voltreffer van formaat. Ik raad iedereen aan om hun stukken bij te wonen als je de kans krijgt. Bemerking: Berninna is de eerste productie die een beetje eng is voor kleinere kinderen.

Absoluut (absurd) hoogtepunt van de Feesten is Bataclan. Cirq slaagt erin om met een laag budget ver boven het gemiddelde uit te stijgen.

(bron foto)

Buggy’s in de bomen, de menselijke grijpers, het bad, stoelen in de bomen, de menselijke ponyshow, alles is er absurd met kleine of grote letter.
Onze dochter is er niet meer weg te slaan en groot gelijk heeft ze. De sfeer is er fantastisch en het publiek en de medewerkers immer sympathiek.
Hoewel op het randje voor kinderen, is de Lager-Hoger show van Gunther Lamoot een aanrader. Erwin Degers deed het goed en Etienne met het Open Verhemelte was geweldig.
Voor de liefhebbers van freaks en Monty Python. Wie steekt de draak met wie en wie is publiek en wie is performer?
Mag het iets meer zijn? Graag!

Over de avond- en nachtprogrammatie en het bijhorende feestgedruis wordt nogal wat geblogd.

Met kinderen (van 9 in mijn geval) is er ook overdag een en ander te beleven. Onze dochter kijkt minstens even reikhalzend uit naar de feesten als ik. En net als ik, is ze 10 dagen van de partij.

Het goede voornemen voor de feesten 2009 – althans voor het daggedeelte – was: Planning. Geen kilometers doelloos rondslenteren maar gerichte acties, afgewisseld met een aantal traditionele must have dones en een beetje slenteren.

Traditie 1: De stoet.
Elk jaar proberen we tijdig ter plekke (= Oudburg, voor hoedenwinkel Sjapoo) te staan. En voor de eerste keer is ons dit ook gelukt. Sterk begin.

Ik verzamel alle flyers die worden uitgedeeld (dochter neemt ze aan en ik blijf er tot we thuis zijn mee in mijn te kleine rugzak rondlopen, waardoor ik deze niet meer kan dichtritsen en ik daarmee op de eerste rij sta voor zakkenrollers, die ik gelukkig nog nooit ben tegengekomen). Te onthouden voor volgend jaar: een grotere rugzak meenemen.

Ik verzamel de reclame niet alleen vanuit professioneel oogpunt maar evenzeer om ’s avonds na te kijken en te kunnen selecteren wat een aanrader kan zijn (of net niet!).
Het probleem met straat- en figurentheater is voor mij: ik ben er zodanig weinig mee vertrouwd, dat ik het moeilijk vind om aan de hand van een speellijst op papier een selectie te maken. Het is ook vaak niet mijn dada.
Dit jaar echter, rijdt er in de stoet een aapje. Op een fietsje. Dat (= Mono van Electric Circus) willen we zien!
En een vrouw zit op de rug van een pop. Die (= Draagbaar van Poppentheater Lauret ) willen we ook zien.

Thuisgekomen probeer ik bovenvermelde voorstellingen terug te vinden en wat blijkt? “Draagbaar” was alleen op zaterdag te zien. Daarvoor zijn we dus al te laat. En de informatie rond het aapje is onduidelijk. Volgens het MiraMiroboekje is de voorstelling te zien op zaterdag. Op de site van het Eftc staat dat het mechanische liefje te zien is op het Braunplein op 19/07. En ook in de Veldstraat op 20/07.
Om hoe laat? Geen idee.
Het zal ons wellicht niet lukken om toevallig op het gepaste moment ter plaatse te zijn.

Te onthouden voor volgend jaar: het MiraMiroprogramma vroeger bekijken en informeren bij onduidelijke informatie.

In de stoet: veel reclame voor travestietenshows. Of vielen die mij dit jaar meer op?

Tradititie 2: Wandeling

De eerste dag van de feesten maken we na de stoet altijd een wandeling naar alle pleinen waar hét zich de komende dagen zal afspelen. Kwestie van te zien wat waar en hoe is opgevat. Kwestie van de oriëntatie van de dochter ook langerzamerhand te verfijnen. Dit jaar was dat ook voor ons een verrassing door de wijzigingen wegens de werken aan de Korenmarkt.

Belangrijk voor de dochter: localisatie van de kraampjes waar een haarvlecht wordt gezet en vaststellen welke kermisattracties aanwezig zijn (dezelfde als de voorbije 10 jaar).

Eindigen doen we altijd in het Baudelopark (traditie 3), the place to be om bekende gezichten te zien. Ouders aan de kant van de dansvloer, kinderen aan de overkant in de speeltuin.

Dochterlief deed een initiatie streetdance door Saho en besloot er een nieuwe hobby van te maken. Afwachten of dat in september nog het geval is.

Voldaan huiswaarts, zagen we dat het goed was. De Propere Fanfare hebben we gemist. Volgend jaar wordt dit de afsluiter.