Linka.be

Van lijstjes met adressen is nog weinig in huis gekomen. Komt nog.

Heston Blumenthal vroeg in een aflevering van mijn Restaurant (ja ik volg dat ook. Ann en Tom als winnaar graag): wat is dat hier met die mensen in een restaurant? Die komen je voortdurend vragen of alles naar wens is. Wat moet je dan zeggen? Neen? Dat is vervelend.

En helemaal gelijk heeft de goeroe.

Mateloos vervelend vind ik het als ik gevraagd word: is alles naar wens? Of beter gezegd: mateloos vervelend vind ik het in geval ik de zaken maar zus en zo vind.

Ik ben niet bepaald weinig assertief maar ik heb dus nog nooit in een restaurant gezegd: “ik vond het niet lekker”. Om een of andere reden doe ik dat niet. Blijf ik het enkel denken.

Vandaag opnieuw. Gingen we eten. Vond ik het vrij banaal. Heeft het me niet geweldig gesmaakt. En heb ik toch gezegd dat alles OK was. En gedacht: ik kom hier niet meteen nog eens terug.

Ik wil geen plaatsvervangende schaamte meemaken denk ik. Want wat gebeurt er als ik zeg: “het heeft niet gesmaakt”. Krijg ik dan een extra schotel? Die wil ik helemaal niet want ik heb meer dan genoeg gegeten en ik wil eigenlijk alleen maar weggaan. Krijg ik excuses? Een degustief van het huis? No thanks.
Komt die chef naar voor?
Ik zou niet weten wat ik dan moet zeggen. Want opnieuw: ik vind smaken een supersubjectief gegeven.

Peter Goossens zei in een aflevering iets in de zin van: “vind jij dat lekker? Zo iets zoet in je gerecht?”
Wel ja ik vind dat dus lekker he: zoete dingen in je hoofdgerecht. En wie ben ik tegenover een sterrenchef? Een culinaire nobody.
Maar ik mag toch wel zelf nog bepalen wat ik lekker vind en wat niet?

Moeilijk allemaal dus.

Het heeft wellicht ook te maken met het feit dat zo iemand geen negatieve reactie verwacht. Of althans, die indruk geeft. Het is een routinevraag in de aard van: ‘alles goed met jou?’ als je een vage kennis tegen het lijf loopt.
En als je dan een niet-standaard antwoord geeft, wordt de voorziene plichtpleging doorbroken.

Alles goed? Ja. Met jou? Ook goed.
Heeft het gesmaakt? Ja dank u.

Alles goed? Neen.
… oei. Neen?

Ik verwacht ook zoiets bij: heeft het gesmaakt?
Neen.
….

Mijn Restaurant, Keukenrebellen, Chef in Nood, … een marktsegment dat de kijkcijfermachine geen windeieren legde. In de restaurantwereld speelt het zich af. En Vlaanderen houdt ervan.
En dat is goed. Ik vind dat zeer goed. Want als er 1 ding is waarmee je mij kan plezieren, dan is het wel lekker eten.

Ik hoop dan ook dat al deze formats bijdragen tot het besef dat er meer is dan friet met biefstuk. Om maar iets te noemen.

Want koken is een vak apart.

Smaakkunst. Ik hou ervan. Het is wellicht een van de weinige kunstvormen die ik begrijp

Het blijft natuurlijk wel een moeilijke evenwichtsoefening: wat voor de ene lekker is, is dat voor de andere niet. Wat voor de ene een fijne sfeer is, is dat voor de andere niet. Ik wil dan ook geen aanzet geven tot welles-nietes discussies.

Ik wil hier een aantal adressen verzamelen die me zijn bijgebleven om een of andere reden. Omdat ze deel uitmaken van de eindeloze lijstjes in mijn geheugen. Restaurantlijstjes in dit geval.