Linka.be

Rederijkerskamer MaMaThé vzw (ik zou een link opnemen maar die vind ik niet) bracht een stuk voor kinderen vanaf 6 jaar, genaamd: “Mama, help, ze wil ridder worden”.

Het was een aparte ervaring om een cola te drinken met Studio 100 muziek op de achtergrond in een Steinerschool (Kasteellaan) maar dit terzijde.

Samengevat brachten ze het verhaal van een boze stiefmoeder die haar stiefdochter Jeanne op de gelijknamige manier behandelt. Jeanne wil ridder worden en veracht alles wat meisjesachtig, roze en feeëriek is (verpersoonlijkt door haar domme stiefzus). Het ontbreekt Jeanne aan voldoende moed om haar missie tot een goed einde te brengen maar ze slaagt er uiteindelijk in met behulp van haar denkbeeldige vriendje Mushi.

Het stuk werd gebracht met live gespeelde muzikale begeleiding, wat een grote meerwaarde was. Het was een stuk dat door de vele gezongen stukken bijna onder de noemer musical kan gezet worden maar het bleef verteerbaar en gespaard van teveel stroperigheid.

De sterkte lag in het feit dat het stuk vanuit de belevingswereld van 8 à 11-jarigen werd geschreven. Onze dochter vond het geweldig goed vanwege voldoende indrukwekkend en zeer bevattelijk.

Ik vond het geen slechte productie maar ik miste diepgang. Het was een stuk voor kinderen zonder meer. Terwijl dat “meer” er weldegelijk kan zijn (Ik zag bijvoorbeeld in februari van dit jaar “Nimmermeer”, een co-productie van De Maan en Abattoir Fermé, een voorstelling voor kinderen vanaf 8 jaar maar dat maakte op mij zo’n indruk dat ik het absoluut opnieuw zou gaan bekijken mocht die kans zich voordoen).

Voor het NTG gebouw bracht Teater Exces een licht herwerkte versie van ‘Eminance Grises La Totale’.

(bron foto)

Decadentie en waanzin in beeld aan de hand van deze 4 tot leven gekomen historische figuren. Indrukwekkend (maar niet voor kinderen.)

Traditie 4: de kermis op de Vrijdagsmarkt. Moet helaas elk jaar want anders is het niet helemaal rond. Ik blijf dat overbodig vinden en niet in overeenstemming met datgene waar de Gentse Feesten voor mij voor staan.
Platte commercie en boerenplezier krijgen in de avonduren al gestalte in de vorm van een ‘Duvelschip’ en overdag kunnen de euro’s uit de zakjes van de kleine medemens (of hun ouders) rollen op de kermis.
Een volledig plein dat niet kan benut worden voor theater of andere concepten. Jammer.
Wat er voor kinderen voorzien wordt in het Albert I park aan de Zuid, is voor mij in hetzelfde bedje ziek. Schreeuwerige springkastelen voor de kids en de ouders kunnen intussen gezellig keuvelen aan een tafeltje, met op de achtergrond een mateloos irritante show van een wel zeer laag niveau. Ik heb niets tegen springkastelen en kinderen vinden dat heel leuk. Maar het kader, de entourage, de sfeer, … afvoeren graag!
Ik las ook dat Nickelodon er zijn tenten opslaat. Kunnen we nog veel verder van de spirit van de feesten afdwalen??
Op bijna 10-jarige leeftijd vindt dochterlief dit sop ook niet meer de kolen waard dus driewerf hoera hebben we dit gebeuren kunnen schrappen dit jaar!

In de plantentuin werd een workshop georganiseerd voor kinderen van 6-12 jaar. Bij wijze van rustpunt, wij daarheen. Hoewel onze dochter al een complete compositie in het hoofd had van een bloemstuk, bleek de creativiteit iets ingeperkt te worden door een opgelegd thema nl. maak een vogel uit plantenmateriaal (allen volgens hetzelfde stramien) maar de eindbalans was positief. Tot rust zijn ze gekomen en wij zijn een imposant knutselwerk rijker.

De hoogste verwachtingen had ik van de nieuwste productie van Studio Orka, genaamd ‘Berninna‘.

(bron foto)

Studio Orka slaagt er steevast in om een voorstelling te brengen die bij volwassenen even hard blijft nazinderen als bij de kinderen. Dit is absoluut een voorbeeld van een gezelschap dat erin slaagt om Meer te brengen dan enkel theater voor kinderen.

Onze verwachtingen werden absoluut ingelost. Opnieuw een voltreffer van formaat. Ik raad iedereen aan om hun stukken bij te wonen als je de kans krijgt. Bemerking: Berninna is de eerste productie die een beetje eng is voor kleinere kinderen.

Absoluut (absurd) hoogtepunt van de Feesten is Bataclan. Cirq slaagt erin om met een laag budget ver boven het gemiddelde uit te stijgen.

(bron foto)

Buggy’s in de bomen, de menselijke grijpers, het bad, stoelen in de bomen, de menselijke ponyshow, alles is er absurd met kleine of grote letter.
Onze dochter is er niet meer weg te slaan en groot gelijk heeft ze. De sfeer is er fantastisch en het publiek en de medewerkers immer sympathiek.
Hoewel op het randje voor kinderen, is de Lager-Hoger show van Gunther Lamoot een aanrader. Erwin Degers deed het goed en Etienne met het Open Verhemelte was geweldig.
Voor de liefhebbers van freaks en Monty Python. Wie steekt de draak met wie en wie is publiek en wie is performer?
Mag het iets meer zijn? Graag!

Over de avond- en nachtprogrammatie en het bijhorende feestgedruis wordt nogal wat geblogd.

Met kinderen (van 9 in mijn geval) is er ook overdag een en ander te beleven. Onze dochter kijkt minstens even reikhalzend uit naar de feesten als ik. En net als ik, is ze 10 dagen van de partij.

Het goede voornemen voor de feesten 2009 – althans voor het daggedeelte – was: Planning. Geen kilometers doelloos rondslenteren maar gerichte acties, afgewisseld met een aantal traditionele must have dones en een beetje slenteren.

Traditie 1: De stoet.
Elk jaar proberen we tijdig ter plekke (= Oudburg, voor hoedenwinkel Sjapoo) te staan. En voor de eerste keer is ons dit ook gelukt. Sterk begin.

Ik verzamel alle flyers die worden uitgedeeld (dochter neemt ze aan en ik blijf er tot we thuis zijn mee in mijn te kleine rugzak rondlopen, waardoor ik deze niet meer kan dichtritsen en ik daarmee op de eerste rij sta voor zakkenrollers, die ik gelukkig nog nooit ben tegengekomen). Te onthouden voor volgend jaar: een grotere rugzak meenemen.

Ik verzamel de reclame niet alleen vanuit professioneel oogpunt maar evenzeer om ’s avonds na te kijken en te kunnen selecteren wat een aanrader kan zijn (of net niet!).
Het probleem met straat- en figurentheater is voor mij: ik ben er zodanig weinig mee vertrouwd, dat ik het moeilijk vind om aan de hand van een speellijst op papier een selectie te maken. Het is ook vaak niet mijn dada.
Dit jaar echter, rijdt er in de stoet een aapje. Op een fietsje. Dat (= Mono van Electric Circus) willen we zien!
En een vrouw zit op de rug van een pop. Die (= Draagbaar van Poppentheater Lauret ) willen we ook zien.

Thuisgekomen probeer ik bovenvermelde voorstellingen terug te vinden en wat blijkt? “Draagbaar” was alleen op zaterdag te zien. Daarvoor zijn we dus al te laat. En de informatie rond het aapje is onduidelijk. Volgens het MiraMiroboekje is de voorstelling te zien op zaterdag. Op de site van het Eftc staat dat het mechanische liefje te zien is op het Braunplein op 19/07. En ook in de Veldstraat op 20/07.
Om hoe laat? Geen idee.
Het zal ons wellicht niet lukken om toevallig op het gepaste moment ter plaatse te zijn.

Te onthouden voor volgend jaar: het MiraMiroprogramma vroeger bekijken en informeren bij onduidelijke informatie.

In de stoet: veel reclame voor travestietenshows. Of vielen die mij dit jaar meer op?

Tradititie 2: Wandeling

De eerste dag van de feesten maken we na de stoet altijd een wandeling naar alle pleinen waar hét zich de komende dagen zal afspelen. Kwestie van te zien wat waar en hoe is opgevat. Kwestie van de oriëntatie van de dochter ook langerzamerhand te verfijnen. Dit jaar was dat ook voor ons een verrassing door de wijzigingen wegens de werken aan de Korenmarkt.

Belangrijk voor de dochter: localisatie van de kraampjes waar een haarvlecht wordt gezet en vaststellen welke kermisattracties aanwezig zijn (dezelfde als de voorbije 10 jaar).

Eindigen doen we altijd in het Baudelopark (traditie 3), the place to be om bekende gezichten te zien. Ouders aan de kant van de dansvloer, kinderen aan de overkant in de speeltuin.

Dochterlief deed een initiatie streetdance door Saho en besloot er een nieuwe hobby van te maken. Afwachten of dat in september nog het geval is.

Voldaan huiswaarts, zagen we dat het goed was. De Propere Fanfare hebben we gemist. Volgend jaar wordt dit de afsluiter.

Van lijstjes met adressen is nog weinig in huis gekomen. Komt nog.

Heston Blumenthal vroeg in een aflevering van mijn Restaurant (ja ik volg dat ook. Ann en Tom als winnaar graag): wat is dat hier met die mensen in een restaurant? Die komen je voortdurend vragen of alles naar wens is. Wat moet je dan zeggen? Neen? Dat is vervelend.

En helemaal gelijk heeft de goeroe.

Mateloos vervelend vind ik het als ik gevraagd word: is alles naar wens? Of beter gezegd: mateloos vervelend vind ik het in geval ik de zaken maar zus en zo vind.

Ik ben niet bepaald weinig assertief maar ik heb dus nog nooit in een restaurant gezegd: “ik vond het niet lekker”. Om een of andere reden doe ik dat niet. Blijf ik het enkel denken.

Vandaag opnieuw. Gingen we eten. Vond ik het vrij banaal. Heeft het me niet geweldig gesmaakt. En heb ik toch gezegd dat alles OK was. En gedacht: ik kom hier niet meteen nog eens terug.

Ik wil geen plaatsvervangende schaamte meemaken denk ik. Want wat gebeurt er als ik zeg: “het heeft niet gesmaakt”. Krijg ik dan een extra schotel? Die wil ik helemaal niet want ik heb meer dan genoeg gegeten en ik wil eigenlijk alleen maar weggaan. Krijg ik excuses? Een degustief van het huis? No thanks.
Komt die chef naar voor?
Ik zou niet weten wat ik dan moet zeggen. Want opnieuw: ik vind smaken een supersubjectief gegeven.

Peter Goossens zei in een aflevering iets in de zin van: “vind jij dat lekker? Zo iets zoet in je gerecht?”
Wel ja ik vind dat dus lekker he: zoete dingen in je hoofdgerecht. En wie ben ik tegenover een sterrenchef? Een culinaire nobody.
Maar ik mag toch wel zelf nog bepalen wat ik lekker vind en wat niet?

Moeilijk allemaal dus.

Het heeft wellicht ook te maken met het feit dat zo iemand geen negatieve reactie verwacht. Of althans, die indruk geeft. Het is een routinevraag in de aard van: ‘alles goed met jou?’ als je een vage kennis tegen het lijf loopt.
En als je dan een niet-standaard antwoord geeft, wordt de voorziene plichtpleging doorbroken.

Alles goed? Ja. Met jou? Ook goed.
Heeft het gesmaakt? Ja dank u.

Alles goed? Neen.
… oei. Neen?

Ik verwacht ook zoiets bij: heeft het gesmaakt?
Neen.
….

Mijn Restaurant, Keukenrebellen, Chef in Nood, … een marktsegment dat de kijkcijfermachine geen windeieren legde. In de restaurantwereld speelt het zich af. En Vlaanderen houdt ervan.
En dat is goed. Ik vind dat zeer goed. Want als er 1 ding is waarmee je mij kan plezieren, dan is het wel lekker eten.

Ik hoop dan ook dat al deze formats bijdragen tot het besef dat er meer is dan friet met biefstuk. Om maar iets te noemen.

Want koken is een vak apart.

Smaakkunst. Ik hou ervan. Het is wellicht een van de weinige kunstvormen die ik begrijp

Het blijft natuurlijk wel een moeilijke evenwichtsoefening: wat voor de ene lekker is, is dat voor de andere niet. Wat voor de ene een fijne sfeer is, is dat voor de andere niet. Ik wil dan ook geen aanzet geven tot welles-nietes discussies.

Ik wil hier een aantal adressen verzamelen die me zijn bijgebleven om een of andere reden. Omdat ze deel uitmaken van de eindeloze lijstjes in mijn geheugen. Restaurantlijstjes in dit geval.

Reclame is niet meer weg te denken uit het straatbeeld, uit de media, uit het leven om ons heen. Hoewel er zeer regelmatig originele, knap gemaakte en goed uitgekiende campagnes zijn in het commerciële circuit, wil ik hier af en toe een post zetten rond campagnes met een (sociale) boodschap.
Opvallend, aangrijpend of grafisch sterk maar vooral om gezien te worden. Om door te dringen in ons bewustzijn. Want ook dit zijn realiteiten.

Met de deur in huis: geweld tegen vrouwen en kinderen.

In de categorie huiselijk geweld werden in opdracht van Aware 3 beelden ontwikkeld die de aandacht richten op verbaal geweld als onderdeel van huiselijk geweld in het algemeen. Aware is een non-profit organisatie uit Singapore die opkomt voor vrouwenrechten. De drie beelden zijn hier te zien.

“Female circumcision has nothing to do with religion” aldus de kleine lettertjes op deze campagne van Aktion Mensch
Een beeld waar geen commentaar bij nodig is.

Eentje uit dezelfde rubriek die niet onbesproken kan blijven. De Spaanse organisatie Amam liet deze postkaartjes ontwikkelen. Taboedoorbrekend wat mij betreft. Zou u zonder gêne over het vlakje wrijven?

De Poolse organisatie Nobody’s Children Foundation (oorspronkelijk in het Pools maar dat beheers ik niet) lanceerde een campagne die uit drie beelden bestaat. Ze is hier volledig te zien. De Indiaan, de mummie en de beer. Vermomd, verstopt, gecamoufleerd door henzelf of de daders.

Van de Stichting Geheim geweld Nederland is deze afkomstig uit een reeks van 4 gelijkaardige beelden (hier te zien). “Zie je iets, doe dan iets!” Krachtiger kan het niet. Het beeld geeft voor mij zeer goed weer hoe de ogen snel gesloten kunnen worden. Ik had het niet gezien….

Grafisch zeer sterk door zijn eenvoud. Van het Duitse Gegen Missbrauch.

Origineel doordat de daders rechtstreeks worden aangesproken. Dat is doorgaans minder het geval. Er wordt meestal een appèl gedaan aan de omstaanders, de toeschouwers, de verwanten.
Deze campagne is afkomstig van Unifem.

Bij Addland zijn de drie beelden te zien waaruit deze campagne bestaat. De tekst op het eerste beeld zegt: “tun of the lights and help Emily overcome her fear of the dark.” En dit is letterlijk te nemen. Een technisch hoogstandje want in het donker zie je door het gebruik van ‘glow in the dark’ materiaal de realiteit achter het schijnbaar vredevolle beeld “overdag”. Knap bedacht en uitgevoerd. En zeer efficiënt. Afkomstig van het Braziliaanse Cerca.

Als laatste een beeld van Childcry (let op het introfilmpje) dat ik wil opnemen omdat het mij van alle campagnebeelden die ik hieromtrent zag het meest zal bijblijven. Ik vind dit een schokkend beeld. Door haar fragiliteit, haar kleine lijfje, haar rode oogjes… alles in dit beeld treft mij en balt alle onwelvoeglijke adjectieven omtrent deze problematiek samen: grotesk, afstotend en weerzinwekkend.

N.a.v. de steekpartij in Gent op 18/03, stelt hoofdcommissaris Steven De Smet zich de vraag of politiemensen dienen ingezet te worden bij collocaties. Hij stelt dat politiemensen geen dokters of psychiaters zijn en derhalve niet geschikt om dit soort interventies te doen.

Nu stel ik mij de vraag of we deze taak dan kunnen overlaten aan verplegend personeel?

Is het niet in eerste instantie de taak van de politie om te waken over onze veiligheid?
Gedwongen opname is toch een maatregel die wordt genomen als iemand gedrag stelt dat een bedreiging vormt voor de veiligheid van zichzelf en/of voor zijn/haar omgeving en die uitvoerbaar wordt na een positieve beslissing van de vrederechter.

Kan de politie de handen af houden van mensen met psychiatrische stoornissen?

Stel: het gedrag van mijn buurman met psychiatrische problemen vormt een bedreiging voor zijn omgeving. Op een avond gaat hij helemaal door het lint. Is de politie dan niet de aangewezen instantie om een beroep op te doen?
Wie moet ik anders bellen?
Het drama kon zich net zo goed afspelen n.a.v. hierboven vermelde situatie.

Misschien is het zinvol als er iemand met scholing terzake aanwezig is als iemand opgehaald wordt voor collocatie. Maar naar mijn mening blijft de politie in eerste instantie bevoegd als het gaat om veiligheidsbedreigende situaties. De enige relevante vraag terzake is volgens mij: wordt zo’n situatie niet beter aangepakt zonder uniform. Omdat dat misschien de spreekwoordelijke rode lap kan zijn.

Dat dat een risico inhoudt voor de veiligheid van politiemensen, dat klopt. Maar is dat geen risico dat inherent is aan de job?

Binnenkort gaan velen onder ons niet meer naar een postkantoor voor het afhalen van pakjes, aangetekende zendingen en gerechtsbrieven maar wel naar het postpunt in hun buurt.

In ons geval is dat een boekenwinkel.

Ik maak mij toch de bedenking dat dit privacygewijs een stap achteruit is.  Want laat ons wel wezen: niet iedereen neemt het even nauw met privacybepalingen.  Discretie is zelfs een eigenschap die ik steeds vaker zie verworpen worden.

Het is een open deur als ik zeg dat uitbaters van buurtwinkels (kappers, slagers, boekenwinkels, bakkers, …) vaak goed op de hoogte zijn van het reilen en zeilen in de buurt. Ik maak meermaals mee dat ik tijdens het boodschappen doen direct of indirect op de hoogte geraak van de laatste nieuwtjes van deze of gene buurtbewoner.  En ook al is er meestal geen sprake van kwader trouw – dit is eerder een gevolg van het typische karakter van een kleinschalige winkel waar klantenbinding en persoonlijk contact met de klanten belangrijk is – toch hoor ik dat allemaal liever niet.  En ik hoop in stilte dat er geen vermeende nieuwtjes over mij verteld worden.

Nu vraag ik mij af of het postpuntgebeuren deze nieuwtjesmolen niet zal aanzwengelen?

Aangetekende zendingen en gerechtsbrieven vormen immers, vooral ongeopend, een bron van speculatie.

En dan mag ik nog wel blij zijn dat ik geen concurrent van de betreffende zelfstandige ben die het postpunt zal bemannen.  Of dat ik geen dermate slechte verstandhouding heb met hem/haar dat het ophalen van post leidt tot frustraties alom omwille van het verplichte contact.

Qua bereikbaarheid wordt er misschien tegemoet gekomen aan de verwachtingen van de burger, maar aan privacy moeten we hier wel een stuk inboeten. 

Vooraleer mijn zelfstandige medemens in de pen kruipt nog even dit: ik beweer niet dat kleine zelfstandigen per definitie roddelaars zijn. Verre van. Maar er zijn er wel. En bovendien vind ik dat mijn post alleen in mijn brievenbus hoort of in een kantoor waar er privacy wordt gegarandeerd. En dat is niet het geval bij de boekenwinkel achter de toonbank!

Bij Droombos kwam ik deze “tentoonstelling” tegen.

De werken onder de noemer “Underwater Sculpture” zijn van de hand van de Britse Jason de Caires Taylor en zijn uniek te noemen door het feit dat ze zoals de naam zegt onder water zijn opgesteld.

In eerste instantie had ik er een dubbel gevoel bij: het is origineel concept. De natuurlijke omgeving werkt in op de beelden (door algenvorming etc.), waardoor ze deel gaan uitmaken van het leven onder de zeespiegel en daardoor voortdurend in ontwikkeling zijn.
Het oogt mooi, ietwat vreemd (een tafel met pistolets op de zeebodem) maar wel geslaagd vind ik.

Anderzijds had ik er toch mijn bedenkingen bij in de zin van: wat als anderen dit voorbeeld volgen? Kan iedereen dan overal zomaar kunstwerken in het water droppen? Waar eindigt dat?

Maar toen ik de biografie van de man in kwestie las, blijken deze beelden zelfs vanuit ecologische overwegingen daar (=Grenada) gezet te zijn nl. als artificiële riffen.

In dat geval kan ik het alleen maar mooi vinden.  Nu nog leren duiken.  En tot die tijd zal ik het met dit filmpje doen.

Vanavond las ik het einde voor uit dit boek van Kate DiCamillo en ik besluit met de gedachte die meermaals bij me opkwam tijdens het voorlezen: ‘Dit is een boek dat nog lang zal nazinderen!’  Zowel bij mij als bij mijn dochter. 
Het is een meesterwerkje dat absoluut een plaats verdient op de boekenplank “Klassiekers voor alle leeftijden”. 

De moraliserende boodschap is zo goed gebracht dat het boek nergens te zoet wordt. Integendeel.  Het bevat een flinke portie levensechte menselijke tragedie.

De illustraties zijn van de hand van Bagram Ibatoulline en vatten zeer goed de bijna Dickensiaanse sfeer van het boek. (vele kinderboeken zijn naar mijn mening de laatste jaren in hetzelfde bedje ziek nl. geen aantrekkelijke illustraties. Een kind is vooral op jonge leeftijd zeer visueel ingesteld en verbindt een verhaal onlosmakelijk met de illustraties. Als een sterk verhaal dan geïllustreerd is met modernistische schetsen, verliest het voor mij – en voor mijn dochter – een stuk zijn kracht.)

Dit boek is bestemd voor kinderen vanaf 9 jaar maar het is naar mijn gevoel op die leeftijd vooral een boek om voor te lezen omdat de tragische gebeurtenissen die zich in het boek afspelen op die leeftijd moeilijk alleen te behappen zijn.
Bovendien zullen volwassenen er geen spijt van hebben dit te mogen voorlezen!

Terecht werd dit werk in 2006 bekroond met de Boston Globe-Horn Book Award en in 2007 met de Zilveren Griffel.

Bas Maliepaaard schreef over dit boek voor Trouw het volgende:

“Kate DiCamillo schrijft het verhaal op alsof ze het op de rand van je bed zit te vertellen: samenzweerderig en toch op een klassiek gedragen en ietwat deftige toon, wat haar woorden extra gewicht geeft. ‘De wonderbaarlijke reis van Edward Tulane’ is een prachtig episch verhaal, treurig én hoopgevend, kortom: een potentiële klassieker die in geen kinderboekenkast mag ontbreken.”

De volledige recensie kan je hier nalezen.

Om helemaal in de sfeer te komen, vermeld ik ook nog graag de officiële site: www.edwardtulane.com.

Veel leesplezier!

Zaterdagavond, in de zetel met een dekentje, helemaal klaar voor ontspanning met hoofdletter (nodig na een nachtje stevig uit op vrijdag) stond voor mij gelijk aan een aflevering van de 5-delige BBC-reeks Criminal justice.

Ontspanning moest echter al gauw plaats maken voor ontgoocheling. Ook met hoofdletter. Onbegrip zelfs.

Naar aanleiding van het drama in Dendermonde achtte de VRT het niet opportuun om een showprogramma uit te zenden op vrijdagavond en daarom kon ik op zaterdagavond kijken naar een aflevering van het fantastische Steracteur Sterartiest in plaats van het veronderstelde Criminal Justice.

Dergelijke wijzigingen in programmatie zijn niet ingecalculeerd in de werking van digitale televisie dus mijn digibox nam nietsvermoedend deze show op.

Ja dames en heren aan de VRT-programmatie-keuze-top, dat was een ingreep die kon tellen!

Ik wil jullie van harte bedanken om in mijn plaats te beslissen dat het ongepast was om op vrijdagavond naar een showprogramma te kijken. (Niet dat ik dat van plan was. Meer nog: ik heb me wel zeer onwelvoeglijk gedragen: ik ben naar een feest gegaan!)
Steracteur sterartiest kijken op zaterdagavond was veel meer gepast dan op vrijdagavond. Dat leunde veel meer aan bij het  gevoel van shock waarin ons land zich bevond.  Het heeft bovendien wellicht ook veel bijgedragen tot het gevoel van steun op deze momenten van (rouw)verwerking van de nabestaanden.

Zelf moeder zijnde kan ik me ten volle indenken wat de impact is van het drama voor alle betrokken partijen. Je moet al een onmens zijn om geen gevoelens van verontwaardiging, verbijstering, afkeer, woede, onmacht en/of iets uit die regionen te voelen bij dit verhaal.

Waar ik geen begrip kan voor opbrengen zijn dit soort acties.
Rouwregisters en stille optochten met witte ballonnen zijn niet aan mij besteed maar tot daar aan toe.
Steracteur sterartiest een dag later uitzenden gaat mijn pet te boven.

Nooit zullen dit soort van uitwassen uit de wereld geholpen kunnen worden. Ik denk dat we onze kinderen enkel in de mate van het mogelijke kunnen wapenen dmv voorlichting, basistechnieken zelfverdediging, … Ik heb er geen idee van wat we eventueel kunnen doen maar elke vorm van preventie is beter dan losse flodders in de vorm van steunbetuiging aan de nabestaanden onder deze vorm.

Bon.

Terzijde toch ook vermelden dat ik – alweer – verstomd stond van de format Steracteur sterartiest. Als de kijkcijferanalyses kloppen, dan wordt dit wekelijks bekeken door meer dan 900.000 mensen. (Ik ga overigens eens opzoeken hoe dat werkt zo’n kijkcijferanalyse want ik snap voor geen meter hoe dit werkt. Dus voor wat het waard is, ga ik er nu even van uit dat de extrapolaties kloppen en dat de cijfers correct zijn).

Wie zit er te wachten op een acteur of actrice die naast zijn of haar vermeende acteertalenten een stapje hoger op de BV-ladder wil geraken door ook wat te zingen? Bijna 1 miljoen mensen!
Of is het gegeven dat je hier moet voor stemmen de trekpleister?
Yes, wij kunnen bepalen wie een liedje komt zingen en wie niet. Halleluja! Leve de sms-wedstrijden.

Raar gegeven.

Ik stel voor dat de programmatie bij een volgende drama (hopelijk nooit maar we moeten reëel blijven) gewoon doorgaat en gesteld dat er dan zo’n kijkcijferkanon gepland is waar inkomsten mee gegenereerd worden, schenk die inkomsten dan aan een of andere organisatie die iets zinvols kan doen hiermee.
Op die manier is het medeleven van de publieke omroep geuit en is er ook een tasbaar en zinvol gebaar gemaakt voor de nabestaanden.